Zij vertrok op twintigjarige leeftijd vanuit haar geboortestad Calpe naar Nederland om daar te wonen en te werken. Hij vertrok vanuit Duitsland naar Calpe om daar te wonen en te werken. Op een dag ontmoetten ze elkaar in Calpe en besloten gezamenlijk naar Mallorca te vertrekken. Dit is geen sprookje, dit is het verhaal van Jochen Maiwald en Dolores uit Campos. Mallorca Vandaag zocht ze op.

Jochens Maiwald is kunstschilder en fotograaf. Sinds 1989 woont hij in Spanje. Zijn besluit om geboorteland Duitsland achter zich te laten en een nieuw leven te beginnen in het zonnige zuiden, had vooral te maken met de kwaliteit van leven. In Duitsland werkte hij volgens een bepaald stramien om het nodige geld te verdienen. “Ik werkte veel, maakte enorm veel overuren en was onderdeel van een maatschappij waar een eigen huis en een dure auto veel aanzien hadden. Ik had daar genoeg van, het was me allemaal te benauwd.”

In 1988 raakte Jochen werkloos. Het bedrijf waar hij werkte verhuisde naar een andere stad, naar het Ruhrgebied. Jochen paste daarvoor en besloot om als een zelfstandige graficus aan de slag te gaan. Hij had al contact gehad met zijn vroegere buren, die door een erfenis een huis in Calpe bezaten. Het starten van een eigen bedrijfje had te veel voeten in de aarde. De vele papieren, de hoge investeringen, te veel om voor jezelf te beginnen. “Ik dacht toen, mijn vrienden wonen in Calpe, ik zoek werk in Stuttgart, het zuiden van Duitsland, dan ben ik alvast niet meer zo ver weg van Spanje”, vertelt hij lachend. "En dat lukte. “

"Ik kreeg meteen aanbiedingen en verdiende veel geld. Zo’n zesduizend DM (D-Mark) per maand voor één persoon, dat was echt veel. Elke maand legde ik een deel opzij en als ik genoeg heb, dan ga ik naar Spanje. Zo dacht ik. Het functioneerde niet helemaal zoals ik wilde. Ik leerde een vrouw kennen en vertrok veel eerder dan gepland naar Spanje. Na mijn genomen ontslag hadden we wel geld genoeg om ons eerst in Calpe te oriënteren. Om te kunnen werken had ik mijn reprocamera eb complete doka meegenomen. Dat waren heel veel spullen.”

Eenmaal in Calpe was het niet zo makkelijk een werkvergunning te krijgen voor grafisch werk. “Bij de gestoria vertelden ze me dat het eenvoudiger was als ik een bakkerij zou beginnen. Dit bedrijf met grafisch werk, zoiets kenden ze niet.” Jochen moest wachten op zijn werkvergunning, maar benutte die tijd door kleine schilderijen en zwart-wit foto’s op het strand aan de toeristen te verkopen. Het ayuntamiento had hem daarvoor een vergunning verleend. Met name de afbeeldingen van de bekende rots “Penon” verkochten goed. “Ik verdiende er zo’n 2.000 Mark per maand me, dat was al veel. Er waren dan ook heel veel toeristen”, legt hij uit.

Na een jaar was de vergunning eindelijk rond en kon hij aan de slag. Zijn eerste idee was het maken van een goede plattegrond met tekentjes erin om te laten zien waar de bekende gebouwen zstaan. Jochen: “Er was al een plattegrond, maar die was heel chaotisch.” En zo verscheen er ieder jaar een mooie plattegrond in vijf talen, het Nederlands, Duits, Engels, Spaans en Valenciaans. Het aantal klanten steeg. Mensen kwamen langs, omdat ze een stempel wilde hebben. Nergens anders kon je terecht voor een stempel. Andere klanten wilden visitekaartjes die snel klaar waren en niet schuin afgesneden. Het bedrijfje floreerde. Makelaars wilden brochures, er werd geïnvesteerd in een computer en iedereen in Calpe was tevreden. Tien jaar lang hield hij dit vol. Hij zette zelfs nog een gratis maandblad op de markt, dat in twee talen (Duits-Spaans) verscheen. Jochen: “Net zoiets als Mallorca Vandaag. A-4 formaat, gratis, alleen alles in kleur met advertenties. Er stond bijvoorbeeld in wat de burgemeester gedaan had, wat papparazzia-achtige foto’s erbij en dat alles in 2 talen. Men smulde ervan.”

Het aantal klanten bleef groeien en Jochen zat alleen nog maar achter de computer. Hij maakte ook nog een brancheboek in 5 talen, waarin alle bedrijven werden opgesomd. “In 1999 heb ik gezegd, het wordt te veel stress. Ik had geen medewerkers die ik even een opdracht kon uitbesteden. Het idee om het bedrijf te verkopen bood zich aan. Ik had rugklachten, drie keer per week kwam er een masseur om me te masseren, terwijl ik achter de computer zat. Ik dacht nog, waarom ben ik uit Duitsland weggegaan als ik hier dezelfde stress heb. Of zelfs nog meer.” Er verscheen een advertentie in de krant en een week later was het bedrijf al verkocht. Kennissen uit de grafische  branche in Duitsland wilden het kopen. Ze hadden al jaren gezien wat Jochen daar produceerde en kochten het bedrijf, compleet met klantenbestand.

Eindelijk had Jochen tijd om dát te doen, wat hij altijd al wilde: creatief bezig zijn en schilderen. “Ik verfde al een bezetene. Iedere dag was ik aan het schilderen, ik had vele beelden in m’n hoofd. Ik produceerde heel veel. In datzelfde jaar heb ik ook nog een boek gemaakt over Calpe. Een boek voor de gemeente Calpe met foto’s uit het  archief. Eigenlijk een boek over het normale leven, gezien door een “vreemde”. De presentatie van het werk was groots met televisie, radio, pers uit Madrid en Barcelona en fotografen uit Duitsland. Het boek van ca. 200 pagina’s werd cadeau gedaan aan relaties van de gemeente Calpe als ze in het buitenland vertegenwoordigd waren. Er werden 4.000 exemplaren gedrukt, een behoorlijk aantal.”

Het boek over Calpe telde ook meteen tot één van zijn grootse successen. Een week na verschijning genoot hij van de grote waardering, iedereen sprak hem aan en complimenteerde hem. Jochen: “Maar daarna werd het een beetje hinderlijk. Ging je ergens koffie drinken, kwam er meteen iemand vragen ‘bent u niet die man die dat boek gemaakt heeft’’. Ik moest een bril opzetten om rustig koffie te drinken. Ook de pers belde voortdurend op om een interview te maken. Als je zoiets meemaakt, kun je je een beetje voorstellen hoe die beroemde mensen zich moeten voelen als ze de straat op willen.”

Tot 2001 fotografeerde en schilderde de oorspronkelijk uit Braunsweig afkomstige kunstenaar. Hij had een eigen galerie en op een dag kwam daar ene Dolores binnengewandeld.  Jochen: “Dolores hield vakantie, want haar ouders woonden in Calpe. Het waren buren en haar moeder kende ik goed. Ik wist helemaal niet dat die moeder een dochter had die in Nederland woonde. Ja, ze komt de galerie binnen en vraagt ‘ben jij de fotograaf?. En toen gebeurde er iets. Die vrouw kwam me zo bekend voor, zo vertrouwd. Zo’n gevoel van ‘jou ken ik toch’. Het kon iemand uit mijn familie zijn. In ieder geval kun je zeggen dat er een speciale band was. We hebben toen ook twee uur lang gepraat.”

Dolores moest weer terug naar Nederland, maar een week later kwam Jochen haar al bezoeken. Hij wilde meer te weten komen over deze vrouw. “Ja, het toeval was dat zij in hetzelfde jaar naar Nederland ging als ik van Duitsland naar Spanje. In het jaar dat zij bij haar man wegging, scheidde ik van mijn vrouw. Alles hetzelfde, ook nog eens dezelfde maanden. Heel interessant.” Er volgde een periode van heen- en weer reizen tussen Alicante en Amsterdam. “De stewardessen kenden mij al”, vertelt Jochen lachend.

Dolorse, die tijdens het gesprek heerlijke ensaimadas met warme kersen op tafel heeft gezet, groeide in Calpe op en vertrok in 1990, ze was toen 20 jaar, naar Nederland. Ze woonde met haar Nederlandse man in Zeist. Ik vraag haar hoe ze de Nederlandse taal heeft geleerd. “Ik heb één cursus gedaan, in het begin. Dat was aan de universiteit van Utrecht. Ik werkte ook in Utrecht, in een pannenkoekenhuis aan de gracht. Ook in Zeist heb ik in een pannenkoekenhuis gewerkt. Maar ik Utrecht werkte ik ook veel met studenten en parttime krachten van mijn leeftijd. Op die manier heb ik de taal ook goed geleerd.”

De laatste jaren is het gesprek “buitenlanders” vaak onderwerp van discussie in Nederland. Dolores weet nog dat ze destijds heel goed werd geaccepteerd. “Ja, heel goed. Ik heb ook niets te maken gehad met discriminatie of zoiets. Alleen het laatste jaar was het een beetje anders. Opeens was ik niet meer een Spaanse meid, maar een allochtoon. Maar ik heb in Almere een leuke kantoorbaan gehad, een rustig leventje. Toen Jochen in mijn leven kwam, ik was toen gescheiden van mijn man, kwam de vraag ‘wat doen we eigenlijk’. Ik had er nooit over nagedacht om weg te gaan uit Nederland.”

Dolores vertelt dat ze gevormd is in Nederland en zich geen Spaanse voelt. Ze is ook geen Nederlandse, maar heeft wel heimwee naar het land. “Niet vanwege het landschap of iets dergelijks, maar het leven is gewoon heel goed geregeld. Natuurlijk met alle voor- en nadelen. Ik denk dat elke persoon zich wel veilig wil voelen. In Nederland had ik dat gevoel van geborgenheid. Ik ben nu bijna anderhalf jaar op Mallorca. Als ik nu bijvoorbeeld die feestdagen hier zie, met die duiveltjes, dan vind ik dat leuk voor hen, maar mij doet het niks. Maar ik begin te trillen als ik denk aan Koninginnedag. Waarom ben ik niet daar, denk ik dan.”

Ook de tolerantie van de mensen in Nederland  en de gezelligheid hadden een positieve indruk op de Spaanse uit Calpe. “In Nederland vond ik het ook heel leuk en bijzonder om kerken te bezoeken. Een Evangelische kerk, een Protestantse kerk, een Katholieke kerk. Op bijzondere dagen kon je kennismaken met het Joodse geloof. Kortom ,er bestond de mogelijkheid om met heel veel geloven kennis te maken, dat kon in Spanje niet. Ook heb ik in Haarlem een cursus gevolg van Louise Hay. Een cursus op het gebied van spiritualiteit. Ik ben dan ook ‘bevoegd’ om ander groepen te leiden.”

Dolores verkoopt op Mallorca zelfgemaakte voorwerpen, die bij de toeristen goed in de smaak vallen. Het idee van de voorwerpen ontstond in Nederland. Dolores: “Ik was daar begonnen met een studie Raja yoga, een opleiding van 1 jaar in Bussum. Jochen kwam vaak naar Nederland en begon dan te boetseren. Als hij weg was, dan was ik vaak alleen in huis en toen heb ik altijd wel wat gemaakt. Gewoon ontspannen deed ik een kaarsje aan en er kwamen dingen uit waarvan ik dacht “oh, mijn god’ wat heb je nou gemaakt”, lacht ze. “Hele leuke beelden. Toen zei Jochen, als je meer van die kleine dingen maakt, dan kunnen we die misschien wel verkopen als we ooit naar Spanje gaan. Dat hebben we dus gedaan.”

Dolores is een doosje vol creativiteit. Op de dag dat dat open gaat, ben ik bang voor haar. Dat vertelt Jochen over de creatieve talenten van Dolores. Ze schildert vooral veel op slakkenhuizen, die ze zelf  zoekt of ook van mensen cadeau krijgt. “Vorig jaar heb ik 101 slakken verkocht, in 8 maanden tijd”, vertelt ze bescheiden Net als Jochen biedt ze haar werken op diverse plekken aan. Dat kan de markt in Santanyi of in Valldemosa zijn.

Dolores en Jochen hebben zich al voorgesteld aan de burgemeester van Campos,, die hen vriendelijk welkom heette en van alles over het agrarische dorp vertelde. In mei heeft Jochen een expositie in de Casa de Cultura” met 20 zwart-wit foto’s van Campos. Een boek maken, net zoals in Calpe, sluit hij niet uit. “Voor de toekomst wil ik nog een plek vinden waar zo’n project zou kunnen ontstaan. Dat kan Pollença zijn, Valdemosa, al ze zeggen dat ze het willen, dan doe ik het ook. En er zijn op het eiland voldoende motieven, dat heb ik al gezien.”

Een grote selectie foto’s van Jochens Maiwald is te zien op internet op pagina http://www.fotocommunity.de/pc/account/myprofile/5829. Daarnaast stelt hij zich iedere zondagochtend met zijn werken voor op de mark van Valdemosa. De schilderijen, foto’s en ook ansichtkaarten van de foto’s (een tip voor iemand die bijzonder originele en mooie kaarten van Mallorca wil hebben) zijn iedere donderdag en zaterdag te zien in de galerie. Ook de voorwerpen van Dolores zijn uitgesteld.

Artsinko
Carrer Cosme M. Oliver, 5
07630  Campos
Tel.: 609 590 396
www.artsinko.com

Allard van Gent