In de bijna 4 jaar dat Mallorca Vandaag bestaat heb ik al het een en ander ondernomen op het eiland. Van een tocht in een klein sportvliegtuigje tot een reisje met de onderzeeboot in Magalluf. Wat nog ontbrak was het duiken in de Middellandse Zee. Hoewel ik licht claustrofobisch ben aangelegd ging ik toch een dagje mee met de duikers van de duikschool.

’s Ochtends rond half negen bekijk ik van afstand hoe twee Mallorcaanse meisjes uit Arenal hun duikuitrustingen bij elkaar zoeken. Zij gaan vandaag voor het eerst duiken. Twee andere jongens hebben al eerder in Duitsland en Nederland gedoken. Ze zijn op vakantie en wilden niet iedere dag op het strand hangen.

Dus besloten ze te gaan duiken. En ik sta met een fotocamera in mijn hand en sla alles gade. Op de vraag of ik ook in het water ga antwoord ik steevast „ik weet nog niet“.

Met een grote bus rijden we naar „Delta“, een stukje beschermd natuurgebied in de buurt van Cala Blava. Vanuit de auto heb je een prachtig uitzicht op de mooie baai met het heldere water. De zon schijnt al volop als we even later de auto geparkeerd hebben en iedereen zijn of haar duikpak aantrekt.

Duikinstructeur Jens gaat te water met de jongens die al eens eerder gedoken hebben, terwijl een andere duikinstructeur (Andreas) de beide meisjes begeleidt. Zelf ben ik actief als bewaker van de spullen aan de kant.

Als iedereen twee maal ruim een half uur gedoken heeft, overreedt Jens mij toch een duikpak aan te trekken. Nou ja. Als ik dan in het water sta., legt hij geduldig uit hoe alles werkt. Ik beperk mij tot het snorkelen met een duikfles, zodat ik alvast weet hoe het voelt met een complete duikuitrusting in het water te zijn.

Om u als lezer meer indrukken te geven, besluit ik na afloop van de dag in te gaan op de uitnodiging van duikschool AquaSub Mallorca om het PADI Discover Scuba brevet te halen. „Je staat onder supervisie van een PADI instructeur en leert de basistechnieken van het duiken“ legt eigenaar Mischa Uebing mij uit. „Dan zie ik je morgen om half negen“.

Nogal sprakeloos sta ik de volgende dag weer voor de deur bij het kantoortje van de duikschool, gelegen tussen balneario 5 en 6. „Als het onweert is het gevaarlijk om te duiken“, vertel ik. Er was namelijk onweer voorspeld en via internet had ik uitgevonden dat je met onweer beter niet kunt duiken. Mischa kijkt mij lachend aan. „Je probeert er onderuit te komen, nietwaar?“ Hij heeft gelijk. De zon schijnnt en er is geen vuiltje aan de lucht. Er is geen weg meer terug. In de kleedruimte haalt een medewerker een duikpak uit het rek. „Deze moet passen“, zegt hij. Daarna even een duikbril opzetten.

Ook een paar zwemvliezen behoren tot de uitrusting, net als de ademautomaat en het stabjack.  Als de medewerker vraagt hoeveel ik weeg, maakt hij een loodgordel voor mij klaar. De loodgordel dient om een teveel aan positief drijfvermogen te compenseren. Zonder lood kan een duiker niet afdalen.Alles gaat in een grote tas. Buiten staat Jens, de duikleraar die mij zal begeleiden. Voor hem staan twee gele flessen, gevuld met perslucht. „Zo draai je de fles open“, legt hij uit. Ik doe wat hij zegt. Aan de hand van een manometer zien we hoeveel lucht er is de fles zit. 

Vervolgens leer ik hoe je alle slangen van de ademautomaat bevestigt. Eén slang wordt aangesloten aan de duikfles. Een  zogenaamde inflatorslang wordt aangesloten op de inflator van het stabjacket. In gewoon Nederlands: met deze slang kun je lucht in het vest pompen. Het stabjacket wordt ook wel trimvest genoemd. Is het vest met lucht gevuld, dan blijf je drijven. Laat je de lucht ontsnappen, dan ga je onder water.

Op het droge wordt alle apparatuur goed getest. Ik adem met de ademautomaat en gelukkig werkt alles. Aan het vest zit nog een tweede ademautomaat waarmee je ook adem kunt halen. Deze wordt gebruikt als reserve. Hiermee kun je bijvoorbeeld een collega duiker in nood van lucht voorzien. Het kan ook zijn dat je luchtslang kapot gaat en dan dient deze als vervanging. In duiktermen wordt deze tweede ademautomaat ook wel „octopus“ genoemd.

Tussendoor legt Jens ook al wat tekens uit die onder water gebruikt worden. Er volgen nog meerdere instructies en alles wordt professioneel en met veel geduld uitgelegd. Veiligheid staat voorop, maar het plezier mag niet ontbreken. Dat is ongeveer het motto. „We proberen zo on-Duits mogelijk te zijn“, vertelt Jens mij. Ik lach een beetje. In gedachten ben ik al onder water.

De grote tassen met de duikuitrustingen worden ingeladen en met vijf man vetrekken we richting „Delta“, het stukje beschermd natuurgebied in de buurt van Cala Blava. Eenmaal aangekomen hijs ik me in het duikpak en verruil mijn slippers voor zwemvliezen. Als een echte duiker loop ik met de rest van groep naar beneden, richting de zee. Het zweet gutst uit alle poriën en alleen daarom trekt een koele duik me wel aan.
Duiken doe je nooit alleen. Bij een duikschool wordt je natuurlijk altijd begeleidt door een instructeur.

Daarnaast  helpt men elkaar ook met bijvoorbeeld het op de rug aanbrengen van de duikfles en de loodgordel. Compleet met duikfles, duikbril, loodgordel en zwemvliezen sta ik voor het aluminium trapje dat hier speciaal voor zwemliefhebbers is aangebracht. Jens legt uit dat alvorens we te water gaan het belangrijk is om een „buddy-check“ te maken.

We controleren elkaars uitrusting, kijken of alles functioneert en pas dan gaat het beginnen. Met de slang in mijn mond laat ik me in het water zakken. Op die manier wen ik alvast aan het ademhalen met een duikfles.

Jens is ook te water en vertelt dat ik in het begin alleen maar moet kijken naar wat hij doet. Ik maak het „in orde“ teken, maar voel toch wel enige nervositeit. Jens drukt op het knopje van zijn trimvest, waardoor er lucht uit ontsnapt. En ja hoor, daar verdwijnt hij langzaam onder water.

Daarna houdt hij mij vast en drukt ook op de knop van mijn vest. Nu gaan we samen naar beneden. Het water is helder en ik zie hoe hij vraagt of alles oké is. Eerlijk toegeven, ik maakte meteen het gebaar met de duim naar boven, en dat betekent opstijgen.

Daarna zwemmen we naar een plek waar het ongeveer 4 meter diep is. De  bedoeling is dat we samen naar beneden gaan en plaats nemen op de bodem. Bij de duikschool had hij me al voorgedaan hoe ik mijn neus dichtknijpen moet en langzaam lucht laat ontsnappen. Dat is belangrijk vanwege de luchtdruk.

De eerste keer op weg naar de 4 meter diepte maakte ik al snel het teken dat ik problemen had met m’n oren. De druk is groter dan ik dacht. Als we als 2 boeddha’s op de bodem zitten, maakt Jens het gebaar van „kijk maar om je heen hoe mooi het is“. Ik kan de hand van m’n neus wegnemen en ik zie hoe allerlei gekleurde vissen tussen het zeegras voorbij zwemmen. Ik ben in de onderwaterwereld beland!

Na deze oefening met de luchtdruk volgt een veiligheidsoefening. Onder water de slang uit je mond nemen, langzaam uitademen en vervolgens de slang weer in de mond nemen. Na twee keer lukt het. Dat was makkelijker dan ik dacht. Tenslotte legt Jens me uit wat je moet doen als er water in je duikbril zit, onder water natuurlijk. Als ook dit gelukt is, heb ik de eerste duikoefeningen „overleefd“.

We brengen alle spullen weer naar boven en rijden vervolgens naar de wasplaats. Hier wordt al het materiaal schoongespoten en in grote wasbekken gewassen. De tuinslang spuit zo nu en dan ook wel eens in de richting van de instructeurs, maar dat hoort erbij. Het gaat bij het duiken ook om het plezier en dat is voor vakantiegangers wel zo belangrijk. Voor mij was het in die zin ook een dagje vakantie.

Eenmaal terug bij het kantoortje krijg ik zo waar een kaart waarop ik officieel als PADI „Discover Scuba Diver“ geregistreerd sta. De kaart is één jaar geldig en hiermee kan ik wereldwijd bij alle duikscholen laten zien wat ik tot nu toe gepresteerd heb. Als ik meer tijd heb, dan kan ik ook de PADI Open Water Diver cursus volgen.

Deze curusus duurt vier dagen en daarbij leer je de basisprincipes van het duiken. Het PADI Open Water Brevet is een internationaal erkend brevet waarmee je overal ter wereld kunt duiken tot maximaal 18 meter, samen met een gebrevetteerde duikpartner. De Aqua Sub Mallorca duikschool in Playa de Palma beschikt over Nederlandstalige theorieboeken en dvd’s.

Dat is wel zo makkelijk. De instructeurs spreken Spaans, Duits en Engels. Ik heb gemerkt dat dit geen problemen oplevert. Dus wie een keer kennis wil maken met de onderwaterwereld van Mallorca, kan het beste terecht bij de door PADI erkende duikschool Aqua Sub. Het is ook de enige duikschool aan de Playa de Palma met 5 sterren. Eigenaar Mischa Uebing leidt hier bijvoorbeeld ook mensen op die duikinstructeur willen worden.

Allard van Gent

Dit artikel verscheen in juni 2005 in Mallorca Vandaag