Jubileum

Elf februari ben ik voor de 50e keer gestopt met roken. Nu ik dit schrijf staat er alweer een halfvolle asbak met peuken op tafel en ziet mijn kamer blauw van de rook. Deze poging duurde dan ook niet langer dan een week. Mijn langste poging onthouding was 4 jaar. Maar op mijn lijstje staat ook 2,5 jaar, 1 jaar, etc. Het stoppen op zich kost mij dus niet al te veel moeite. Zoals Dr. Eva Raaff in haar column al schreef is de lichamelijke ontwenning niet het probleem.

De eerste dag ben ik zwaar geïrriteerd, erger me aan alles en iedereen, wat ik normaal gesproken niet zo snel heb. Zo’n eerste dag staat in het teken van gezondheid en overdreven activiteit. Zoals een uur fietsen en daarna fruit bij het ontbijt. Urenlang mijn huis aan een voorjaarsschoonmaak blootgesteld. Alles blonk weer.

Aan het eind van de dag mega-tevreden over mezelf, met een biertje op de bank. Lichamelijk alleen een beetje zweverig gevoel en brandende ogen door het gebrek aan vergif. Slapen gaat moeizaam, div. keren wakker. Na vijf dagen is de spanning verdwenen, ik ruik, proef en geniet weer. Alleen door de toegenomen energie moet ik iets om handen hebben. De zevende dag regent het, en het voorgenomen plan van die dag komt te vervallen. Een dag van verveling staat voor de deur. Krant gelezen, laatste restje boek uit. Moeilijk recept uit kookboek geprobeerd (geslaagd).

En dan slaat de verveling toe, niets op t.v., niets te lezen en dan dat stemmetje achterin je hoofd, trek in een sigaret. Na ca. 2 uur in discussie geweest te zijn, naar de dichtstbijzijnde automaat gelopen en een pakje smerigheid gekocht. De eerste paar trekjes geven je het gevoel of je begint te zweven. Zelfverwijt en genieten strijden om voorrang.

Vorig jaar duurde een poging 8 weken. Op de dag van mijn 50e verjaardag verblijdde een van mijn beste vrienden mij met een bezoek. Samen op een terras met een biertje, elkaar 4 jaar niet gezien, oneindig waren de verhalen, anekdotes en lachsalvo’s. Zoals altijd rolde hij zijn halfzware van Nelle sjekkie. Na het eerste bietje rolde ik al mee. Weer 8 weken in rook op. Er zullen waarschijnlijk nog vele pogingen volgen, maar mijn Urn schrift heb ik al klaar “definitief gestopt en in rook opgegaan”.

Verwondering

Laatst werd er op een scholengemeenschap een leraar door een 16 jarige Turkse leerling doodgeschoten. De jongen hing een schorsing wegens wangedrag boven het hoofd. Hij nam een pistool mee naar school en schoot de leraar door het hoofd. Een primeur in Nederland. Gevolg discussies over veiligheid op de scholen, uiteraard een stille tocht door Den Haag (mogelijke toekomstige daders gaan voor zo’n uiting van volkswoede anders is hun daad niet geslaagd) en alles blijft hetzelfde. Tot de directeur van deze school (geitenwollen sokken softie jaren ’60) aan het woord kwam, deze man zei dat hij graag naar de gevangenis wilde gaan om de hand van de dader vast te houden.

Want deze jongen zijn toekomst lag toch maar mooi in puin. Geen woord over de vrouw en kinderen van de leraar wiens toekomst echt in puin ligt. Dit jochie van 16 komt met het softe rechtssysteem over een paar jaar vrij, en kan zijn vader als grote voorbeeld (8 jaar cel voor doodschieten van iemand) volgen. De familie heeft levenslang. Dus deze directeur is totaal de weg kwijt. Als je als leerling bezoek van hem wilt moet je gewoon een collega doodschieten. Deze barmhartige samaritaan beweerde ook nog dat zijn school veilig was, wat je veilig noemt, met allerlei veiligheidspoortjes en metaaldetectoren.

Het zou mij in ieder geval een onveilig gevoel geven. Na die moord kwamen er allerlei al dan niet anonieme verhalen van docenten over bedreigingen in en buiten de klas. Een lerares ontsnapte ternauwernood aan de dood doordat een leerling een overdosis XTC-tabletten in haar koffie had gedaan, de hele klas keek belangstellend toe hoe zij het opdronk. In het ziekenhuis moest men vechten voor haar leven. Maar de dader heeft zij vergeven, want hij heeft al zo’n moeilijke jeugd. Mag ik a.u.b. een teiltje.

Dan zag ik laatst op t.v. een reportage van een man die zich had laten ombouwen tot een kat, incl. snorharen. Hij viert zeg maar levenslang carnaval. Zijn zus had hij 25 jaar niet gezien. Zij herinnerde zich een bleek jochie met een bril. Hij tegen haar “je bent wel veranderd”, zij tegen hem (alsof het de normaalste zaak van de wereld was) “ja, jij ook wel een beetje”. De rest van zijn leven zal hij niet meer normaal doorbrengen. Een rariteit!

Dan heb ik nog een leuke uitsmijter die ik laatst las. Hans Wiegel heeft bij een radiowedstrijd door luisteraars de wedstrijd voor de meest favoriete uitspraak gewonnen. Tijdens een verkiezingsbijeenkomst in 1976 kreeg hij het aan de stok met een lid van de Communistische Partij. die hem plotseling uitschold voor “klootzak”. Waarop Wiegel zei: “Fijn, dat u zich even voorstelt! Mijn naam is Hans Wiegel.”
Tot volgende maand.

G.P.

Deze column verscheen maart 2004, in uitgave 32