Dit is het laatste deel van het verhaal van Ate over „Faja Lobbi, bloem van vurige liefde“.

Dit kampement hier was voor mij het keerpunt om daarna stroomafwaarts weer naar het noorden, richting Albina te gaan, waar onze reis door het oerwoud was begonnen. We hadden nog heel veel te varen en nog door heel veel stroomversnellingen, maar dan met de stroom mee, gevaarlijker dan de stroom tegen. Onze proviandkoreaal, die al aardig leeg begon te raken, sloeg in één van die stroomversnellingen om en we waren nagenoeg alles kwijt. Gelukkig waren de medicijnen en gereedschapskist in mijn koreaal in waterdichte kisten van metaal en hel geel van kleur. Het is een fascinerend gezicht te zien hoe de djoekas hun korealen door een stroomversnelling sturen.

Onder enorme krachten van inspanning, druk met hun peddels sturend, soms meters met die boten vallend door het spuitende water tussen de spleten van de rotsen door, om dan even later meters lager weer even in rustiger vaarwater te komen, tot de volgende trap in de rivier. Dit kunnen alleen jonge sterke kerels, waar ik mij maar een nietig mannetje bij voelde. We waren dus op terugreis, weer richting Drie Tabbetje. De rivier werd breder en de stroomversnellingen minder. In Drie Tabbetje, na de gebruikelijke aankondiging, aangekomen, werden we door de bosnegers zeer hartelijk verwelkomd. Ze waren blij ons te zien, er heerste een goede sfeer en dus was het een feestje. We hadden twee balen stof uit Paramaribo meegenomen, in de kleuren groen en rood.

In lappen afgescheurd kregen de vrouwen allemaal een nieuwe omslagdoek, waar ze erg trots op waren. Sommige vrouwen waren jaloers omdat ze een andere kleur wilden dan die van hun buurvrouw. ’s Morgens vroeg waren de mannen met hun korealen voor de visvangst uitgevaren. Tegen het einde van de middag kwamen zij terug met de korealen in hun lengte naast elkaar gebonden, druk trommelend en met de peddels omhoog over de hele breedte van de rivier, een uniek gezicht. Aan land waren de vuren aangelegd. De vis werd aan land gebracht en schoongemaakt en er werd heerlijke verse vis gegeten.

De trommelaars begonnen hun eentonige ritme, gevolgd door dansende vrouwen met om hun enkels gebonden doppen van noten, die met hun dansen een castagnette-achtig geluid maakten. In een soort polonaise pakten ze mij beet en moest ik ook mee dansen. Dit eentonige ritme ging zo uren door en veroorzaakte bij velen een trance. De cineast filmde en ik zorgde dat zwarte mensen in de nacht door onze acculampen ook te filmen waren. Het doel van de tocht in de rimboe was daarna voorbij en we kwamen na weken weer in Paramaribo aan waar een heel ander leven en een deel van de film begon.

Faja Lobbi, bloem van vurige liefde, beleefde zijn première in aanwezigheid van de Grand Missie, Koningin Juliana in het Metropool theater in Den Haag. Toen de koningin mij vroeg wat ik aan de film gedaan had en haar vertelde dat ik het geluid had gedaan, zei de Majesteit dat het wel erg hard klonk. Zij was het overdonderende geluid van de stroomversnellingen ook niet zo gewend.

Een jaar later kreeg de film Faja Lobbi op het internationale filmfestival in Berlijn de allergrootste onderscheiding voor een documentaire film, nl. DE GOUDEN BEER

Ate

N.B. De film "Faja Lobbi" is vandaag de dag verkrijgbaar bij de Volkskrant webwinkel, als onderdeel van de 3DVD "Suriname".