Wanneer ik in Arenal lekker op een terrasje met een heerlijk drankje aan de Boulevard zit, kan ik van veel dingen genieten die daar te zien of te horen zijn. Neem bijvoorbeeld de man, die onder de letters G.P. (Gerard Haket) maandelijks in “Mallorca Vandaag” onder de naam “Van de hak op de tak” een stukje schrijft en daar op de hoek staat waar ik mijn drankje drink en al jaren op een symphatieke en innnemende manier bescheiden voorbijgangers aanspreekt, om in hun eigen taal te vertellen dat ze vlakbij in cafeteria Suspiros of restaurant Hans en Grietje lekker kunnen eten en drinken en indien gevraagd op hun wensen adviezen geeft over Mallorca.

Dan hoor ik plotseling het geluid van paardenhoeven op het asfalt en stopt er een koetsje met toeristen die uitstappen. alleen al dat geluid van die paardenhoeven, doet me denken aan vroeger, aan de groenteboer die vrijdags met zijn paard en wagen, soms bijna in galop voorbij kwam.

Maar dan mis ik hier de huismussen die zich tegoed deden aan een lekkere hap als het paard weer weg was. Wanneer je nu nog door de kleine straatjes van Llucmajor rijdt, hangt aan diverse oude huizen aan de buitenmuur nog een ijzeren ring van ongeveer 25 cm. doorsnede. Een enkele keer is er een huis met een paar van die ringen naast elkaar.

Toen er nog geen auto’s waren en het paard het belangrijkste vervoermiddel was en de berijder stopte, werd het paard even vast gezet, door het leidsel door die ring te halen en dan een knoop er in. Zo, het paard kon niet weglopen en soms stonden er meerdere paarden geduldig te wachten tot hun baasje eindelijk na een gezellige avond in de kroeg met een flinke slok op en verrijkt door de nieuwste moppen zijn paard losmaakte en er met moeite boven op klom om naar huis te rijden. Het paard wist de thuisweg zelf wel te vinden en voor alcoholcontrole was er nog geen blaaspijp uitgevonden.

Omdat vooral in het donker veel paarden op elkaar leken, kon het soms gebeuren dat als het paard stopte en dacht thuis te zijn, de berijder daarna merkte voor een andere boerderij dan die van hem te staan. Hoe dit verder werd opgelost vermeldt de geschiedenis niet, maar ik denk dat een nachtje in het hooi ter ontnuchtering de oplossing was.

Ongeveer 3.000 jaar voor onze jaartelling verbouwden de Chinezen hennep, uiteindelijk waren het de Romeinen die omstreeks 120 voor Christus de hennep naar Mallorca brachten en hier grote hennepplantages aanlegden. Hennep is een tweeslachtige plant waar zowel vrouwelijke en mannelijke planten in een goede verhouding door elkaar heen geplant moeten worden.

Pas wanneer de hennep ongeveer 4 meter hoog was, werd de plant met het mes in de hand afgesneden. De boeren hadden veel werk aan hun plantages, ook nu nog in 2003.

Het verschil is dat de boeren hier geen politie of M.E. hoeven te vrezen om rustig hun hennep verbouwen te kunnen. Wel waren ze vroeger al wettelijk verplicht hun plantages meer dan één kilometer buiten de bebouwde kom te houden vanwege de onaangename geur die het drogen van de hennepvezels veroorzaakte. Juist om die vezels gaat het nu nog.

In de weverijen waar vroeger de weefgetouwen helemaal uit olijven en pijnbomen hout gemaakt de vezel verwerkten voor het maken van kleding en schoeisel, staan nu de moderne weefmachines, die de hennep tot prachtige stoffen verwerken, zoals de schitterende Mallorquinse gordijnstoffen. Ook heeft de plant hier bewezen in de medische wereld nuttig te kunnen zijn.

Van hennepbladeren wordt thee getrokken als medicijn tegen pijn en reuma. Het roken van een hennepsigaretje (joint) kan mensen ontspannen en blij maken. Maar net als met te veel alcohol op je paard klimmen, kan ook hennep je in een droomwereld brengen waarin je denkt dat je over water kunt lopen.

Dit doet me denken aan een Heineken t.v. spotje, vandaag nog op de buis. “Geniet, maar drink met mate”, waar ik van gemaakt heb: “Geniet, maar drink met Ate”.  Wat kan het leven toch mooi zijn.

Ate

Deze column verscheen in oktober 2003 in Mallorca Vandaag