Wat een ervaring om hier naar toe te moeten. Beter had ik me nooit voor kunnen stellen. Als gewoon ziekenfondspatiënt moet ik (ben inmiddels 80 jaar) in verband met kanker aan mijn stembanden geopereerd worden. Ik kreeg het idee bij het binnenkomen van mijn kamer in de suite gebracht te zijn, zo prachtig was alles.

Een ruime kamer, met een verstelbaar bed in 5 verschillende richtingen door een druk op diverse toetsen. Met eigen telefoon – televisie – toilet met douche afdeling. En zeer vriendelijk personeel. De specialisten (ik heb er 5 gehad) stelden zich eerst met naam voor, zo ook het andere personeel, uiterst beleefd, vol met belangstelling en geweldige verzorging. 4 x per dag eten, naar mij aangepast, 6 x bloeddruk meten, iedere dag schone pyjama – schone lakens, handdoeken en de kamer helemaal schoon.

De geneesheren en zusters informeren mij en vertellen van tevoren wat ze precies met me gaan doen. Soms heb ik een bang gevoel als ik hoor dat ze onder mijn adamsknobbel een gat maken zo groot als een 10 eurocent voor mijn ademhaling. Keuze was er niet, of alles zo laten en niet opereren en dan  2 maximaal 3 maanden nog te gaan of een operatie, dus de keuze was niet moeilijk.

Als alles goed gaat zullen eten en drinken na 2 tot 3 weken weer normaal gaan. Interessant waren alle medische onderzoeken met de meest geavanceerde apparatuur van Philips en Siemens voor hart-long- en keelonderzoek. Steeds vriendelijk per rolstoel opgehaald vanuit mijn kamer, want dit nieuwe ziekenhuis is enorm groot met prachtige gangen van marmer, roltrappen en liften.

Wat kan nauwkeurigheid en vriendelijkheid (en dat kost niets) een mens veel rust geven. Maar de dagen zijn lang, een etmaal is hier langer dan 24 uur. Ik heb veel gelezen en schaak gespeeld met mijn schaakcomputer. Wat waren de bezoeken van veel van mijn vrienden die dagen in het ziekenhuis een zegen en hebben mij heel blij gemaakt. Als je daar zo ligt en tijd hebt na te denken, kon ik soms zo dankbaar zijn voor deze 80 jaar.

Nu alles weer achter de rug is en dat mooie gat van 10 eurocent er is, mis ik daardoor mijn stem, maar kan weer ademhalen en wat het mooiste is, ik leef en ben blij. Nu weer leren te praten, maar dat moet nu heel anders, nu moet ik op les om te leren buikspreken en daar is een soort cursus voor in Palma. Maar nog even geduld, want het is zeer vermoeiend voor een oude bok zoals ik.

Maar niet vermoeiend was om eens terug te denken hoe we vroeger 22 jaar geleden in Llucmajor op de groentemarkt onze inkopen deden. Alles werd bij het afrekenen op het telraam  uitgerekend en nam de groentevrouw (omdat we nog geen Spaans spraken) dat geld uit onze hand wat haar toekwam. Alles werd toen nog uit de hand gewogen, een soort handweegschaal. Dat was toentertijd Mallorca, rustig zonder haast, met de boer op de ezelkar en ezel of paard voor de ploeg en mañana nog mañana was. Soms moest je rustig een uurtje voor een afspraak wachten. Je moet aan al deze dingen wennen en dat gaat snel wanneer je hier wilt leven en wonen. Als we zo door het landschap rijden denk ik steeds: wat is Mallorca toch mooi en wat is het nieuwe ziekenhuis Son Llatzer een verrijking voor dit Mallorca.

Ate

Dit bericht verscheen in maart 2003, uitgave 19