Een bekende verschijning in El Arenal is de bijna 80 jarige Ate de Vries. Met zijn immer hoffelijk gedrag maar ook scherpe geest is deze grijze man een opvallende persoon. Geboren in Haarlem op 21 sept. 1922 in een streng gereformeerd gezin (helaas volgens Ate) als tweede kind van vier. Het geloof van de familie betekende algehele rust op zondag, geen kermis of sport, maar wel twee keer naar de kerk. “Ik heb een rotjeugd gehad en daar word je rebels van”, zegt Ate. “Het enige geluk was mijn technische mecanodoos.”

Wij ontmoeten elkaar voor een interview en Ate haalt mij op voor een ritje over het eiland in een auto die goed bij hem past, een bejaarde Ford Escort. Ate is tenslotte door zijn leeftijd iemand die met zijn gezicht naar het verleden staat en met zijn rug naar de toekomst. Tijdens de rit blijkt dat hij een meer dan gemiddelde kennis en belangstelling voor Mallorca heeft.

Bij elk dorpje heeft hij wel een verhaal. Over de 1e gloeilamp op het eiland, de ijsmannen in de bergen (zij verzamelden sneeuw in de winter en bewaarden dat in hokken, om het in de zomer als ijs naar Palma te brengen voor het koel houden van bv. vis) en het joods kerkhof. Zo wordt het voor mij een leerzame en aangename tocht. Aan het eind nodigt Ate mij uit voor een lunch in Randa, waar wij konijnenpoten met licht gebakken uien eten, zijn favoriete gerecht. Met een heerlijk glas Rosé is dit een perfekte setting voor een gesprek, een monoloog van Ate.

“Ik had lieve ouders, helaas overleed mijn vader toen ik pas 14 jaar was aan een hersenbloeding. Daar ik van nature een zorginstinct heb, was ik ondanks mijn jeugdige leeftijd al snel met de zorg van het gezin belast. In 1940 op 18 jarige leeftijd brak de 2e wereldoorlog uit, eind 1943 kreeg het verzet gestalte en werd ik groepscommandant en in 1944 zelfs sectiecommandant onder commando van Prins Bernard en de Nederlandse krijgstucht. Alles wat Duits was haatte ik als de pest. Voor de bevrijding van ons land was ik bereid zoveel mogelijk moffen neer te knallen.

Ik was ook nog instructeur voor hand- en vuistwapens, als de mof je betrapte op het in bezit hebben van deze wapens betekende dat, dat je standrechtelijk gefusilleerd werd. Dus zonder gevaar was het niet. De oorlog was voor mij heel belangrijk in mijn ontwikkeling, want dankzij de oorlog heb ik mezelf gevonden en ben ik tot totaal bewustzijn gekomen. Het verzetskruis heb ik geweigerd omdat het mijn normale plicht was tegenover mijn vaderland, ik hoef geen uiterlijk vertoon. Na de oorlog kreeg ik eervol ontslag van Prins Bernard zodat ik weer terug kon keren in het bedrijfsleven. In 1999 werd ik volledig erkend als oud-verzetsstrijder en kwam ik in aanmerking voor het verzetspensioen.

Terug in het bedrijfsleven werd ik de 1e free-lance geluidsman in Nederland, ik had mijn eigen geluidsstudio in Amsterdam aan de Plantage Middenlaan t.o. Artis. Via deze studio werkte ik o.a. met Bert Haanstra om het geluid te verzorgen voor zijn documentatie films. Met Herman v.d. Horst heb ik de met de Gouden Beer bekroonde film Faja Lobbi (vurige bloem) gemaakt. Tweeëneenhalve maand hebben wij in de bush-bush van Suriname doorgebracht om deze film te maken, ik heb daar zelfs nog een operatie uitgevoerd. We waren in het dorpje 3 tabbetjes en een inboorling was door een Rog geprikt en had een ernstige verzwering. Ik heb hem een sterk drankje gegeven, de troep eruit gesneden en gesteriliseerd.

Bij de première van Faja Lobbi werd ik voorgesteld aan Koningin Juliana, op haar vraag wat ik bij de film had gedaan, antwoordde ik dat ik verantwoordelijk was voor het geluid, reageerde zij dat het heel mooi was, alleen dat het geluid wel hard stond. Ik heb haar maar niet uitgelegd dat dat een kwestie van de volumeknop was. Interessante opdrachten waren o.a. een samenkomst van Soeharto en Luns, het int. Lutherse Congres in Zwitserland waar de grote leiders van de Lutherse kerk aanwezig waren. Hierbij was ook Martin Luther King en ik was zo brutaal om mezelf voor te stellen en hem een hand te geven.

Na het geluid verzorgd te hebben voor een film over een oorlogsvlieger kreeg ik een uitnodiging van Koningin Juliana voor een kopje thee op Paleis Soestdijk, waarna ik nog een potje gekaart heb met Prins Bernard. Zo heb ik dankzij mijn werk met bekende en interessante mensen kennis gemaakt. Daarbuiten had ik ook veel opdrachten uit het bedrijfsleven voor industriële promoting o.m. voor R.S.V/Stork werkspoor, Fokker en Ballast Nedam. Ik heb in die tijd goed geld verdiend en daar mijn lievelingskleuren wat de belasting betreft zwart en wit zijn, hield ik nog wat over ook.

Dus leefde ik in redelijke welstand, mijn auto was een M.G.B. sportwagen en ik had een 11 meter lange zeewaardige motorkruiser. Op een bepaald moment had ik genoeg van het werk en ontsloeg mezelf als directeur, via een vriendje bij het gew. arbeidsbureau kreeg ik 80% van mijn salaris. Inmiddels was ik getrouwd geweest, 2 kinderen gekregen en gescheiden.

In 1994 trouwde ik voor de 2e keer met Marjanne, mijn voormalige secretaresse die 24 jaar jonger was. Zij werd zwanger en toen zij beviel moest ik wel even slikken want het was een bruin kindje. Zij had een slippertje gemaakt met een meneer uit Koeweit, maar ik heb hem wel erkend als mijn wettig kind. In 1980 had ik het wel gezien in Nederland en ben met vrouw en kind verhuisd naar Mallorca. De eerste jaren heb ik in Palmanyola gewoond, de wegen waren nog niet zo goed als nu, wat het ’s avonds vanuit Palma nog een heel avontuur was om weer veilig thuis te komen.

Een paar jaar later zijn Marjanne en mijn zoon teruggekeerd naar Nederland en was ik weer alleen. En daar ik mij te jong voelde om alleen te zijn heb ik een advertentie in de Telegraaf laten plaatsen met als tekst: Ik ben 61 jaar en een echte man, ik woon op Mallorca in een huis met zwembad, mijn huis is leeg en ik zoek een lieve vrouw. De reacties hierop waren 102 brieven, de jongste was 22 en de oudste 58 jaar.

Tegenwoordig heb ik een aantal vriendinnen waaronder Rita die mij fantastisch verzorgt en heerlijk kan koken. Ik ben bijzonder op lieve vrouwen gesteld. Mallorca is een prachtig eiland waar ik veel van hou en ik heb nooit spijt gehad dat ik uit Nederland ben weggegaan. Ik ben wel altijd geïnteresseerd gebleven wat er in mijn vaderland gebeurt, zo luister ik iedere morgen naar de wereldomroep en van Frank van la Terraza krijg ik wekelijks de kranten. Daarnaast heb ik een aantal lieve vrienden waar ik graag een borreltje mee drink.

Tot slot, ik heb een rijk en bloeiend leven gehad en ben niet bang voor de dood, mijn laatste wens is op Mallorca te sterven en gecremeerd te worden. A.u.b. geen bloemen. Wel vrienden die aanwezig zijn als bewijs van prachtige liefde.

Tot zover het interview. Ate en ik hebben hierna nog gezellig een hele tijd zitten kletsen, zoals wij al jaren doen. We vinden het heerlijk om samen in discussie te gaan en elk onderwerp is bespreekbaar, geloof (Ate is principieel tegenstander van elk geloof), oorlog, politiek van alles komt aan de beurt. En ook onze liefde voor Mallorca en mooie vrouwen delen wij!!

Tot volgende maand.

G.P.