Uit het leven gegrepen

Het is december 2001. In een modelhuis in Santa Ponça heb ik een afspraak met Marquerite Bauch, welbekend van de maandelijkse column “Uit het leven gegrepen”.  Het modelhuis is compleet ingericht met sofa’s. tafels. stoelen, een keuken, etc. Geen onaardige werkplek.

Marquerite woont bijna drie jaar lang op Mallorca. Ze is geboren in Andijk, vlakbij Hoorn, en verhuisde later naar Zoetermeer. Toen ze achttien was ging ze samenwonen en verhuisde naar Voorburg. Vier jaar later vertrok ze van Zuid-Holland naar de Flevopolder en vestigde zich in Zeewolde. Daar woonde ze voordat ze naar Mallorca kwam.

Hoe kom je eigelijk op het idee om naar Mallorca te gaan? “Arno (destijds haar vriend, nu haar man) wilde altijd al naar Mallorca. Eerst zijn we daar op vakantie geweest, want ik wilde het natuurlijk eerst zien. Na een week vakantie dacht ik ‘waarom niet?’. Daarna zijn we in december nog een maand hier geweest. Twee maanden later zijn we verhuisd naar Sencelles. Nu wonen we alweer twee jaar in Llubi.”

Eén van de mooi plekjes op Mallorca vindt ze het strand van Es Trenc. Daar kan ze ook wandelen met Rembrandt. “ Dat is mijn hond. Hij komt uit Holland. Het is een kruising tussen een Golden Retriever en een Labrador.” De naam van de hond is geen alledaagse naam. “Ik kom uit een schildersfamilie. Mijn grootopa heeft geschilderd, mijn opa heeft geschilderd en ook mijn vader schilderde.” Ze vertelt dat ze het zelf ook leuk vindt om te schilderen, maar het ontbreekt aan tijd. “Meestal teken ik een beetje, maar ik werk van maandag tot en met zaterdag.”

Winter op Mallorca is een bekend boek op het eiland. De winter op Mallorca is natuurlijk anders dan de winter in Nederland.  Voor Marquerite is dat een voordeel. “Ik ben een mens die heel graag buiten is. We wonen op het land en daar kan ik dan ook lekker op het grondstuk lopen. In NEderland heb je eigenlijk geen reden om naar buiten te gaan. Ja, voor je werk naar de deur van de auto of om boodschappen te doen. En ik ben iemand die veel wandelt. In Scheveningen vond ik het mooi om over het strand te lopen. In Nederland werd je in de winter ook altijd verkouden. En één keer in de twee jaar had ik meestal een griep te pakken. Hier niet. Je merkt dat je hier veel minder ziek bent.”

Tijdens het gesprek kwamen we te spreken over de typische Hollandse producten die je mist als je in het buitenland woont. Marquerite:” “Speculaas, pepernoten, stroopwafels, ja, die mis ik. Of gewoon een pataje met, een sateetje. Sommige dingen kun je hier wel krijgen, maar gewoon even een frietje halen, nee, dat is hier niet zo makkelijk. En mijn moeder stuurt me wel eens wat boeken of tijdschriften. Afhankelijk van de verzendkosten koop ik ook wle eens een boek via internet.” Het is even stil en dan schiet het haar weer te binnen. “Dropjes!! Alle soorten. Dat is mijn grootste verslaving en meteen ook het grootste gemis hier.”

Zoals u in de derde tuigave van dit blad kon lezen is Marquerite begin oktober getrouwd met haar Duitse vriend Arno. Dat betekent dat ze zowel met de Spaanse alsook de Duitse cultuur te maken heeft. “Maar ik denk wel dat je aan je eigen cultuur vasthoudt. Ik kan niet zeggen dat ik verduitst ben. Ik heb me hier goed geïntegreerd, kan goed met de Spanjaarden omgaan en ik spreek een aardig woordje Spaans”, aldus Marquerite.

Mallorca Vandaag is het eerste tijdschrift waarin ze publiceert, als je de schoolkrant niet als tijdschrift meerekent. Het idee om “Uit het leven gegrepen” te schrijven kreeg ze bij het lezen van de Duitse column “Aus dem Bauch heraus” van Antonia Kuhn in de Mallorca Zeitung. “Dat vond ik zo leuk en ik dacht  ‘wat is het eigenlijk gaaf als je zoiets kunt schrijven’. Zo ben ik op het idee gekomen.”

Op mijn vraag of ze alle onderwerpen voor de komende maanden al heeft bedacht, antwoordt ze ontkennend. “Het komt spontaan. Ik denk er bijvoorbeeld over om iets over de Mallorquinische natuur te schrijven, omdat ik me doodlach om die kleine biggetjes die hier rondlopen. Die zijn zo leuk! Ik moet zeggen dat ik helemaal in het begin wel een paar ideeën heb opgeschreven. Meestal schrijf ik dan het stukje in één keer. Daarna ga ik het aanpassen. Voor mijn gevoel is het in het begin te mat. I kwil graag dat het een gezellige column blijft. Zodat de mensen in ieder geval minimaal een glimlach op hun gezicht krijgen. Het is moeilijk, maar voor mij is het belangrijk. Er is al zoveel ellende op de wereld. Dat daar over geschreven wordt kan ik ook goed begrijpen, maar er moet ook plaats zijn voor iets leuks.”

Tekst + foto: Allard van Gent